گفتگو با پرویز شهبازی کارگردان فیلم(عیار 14)
گفت و گو با پرویز شهبازی، کارگردان:
پرویز شهبازی که او را با فیلم "نفس عمیق"اش می شناسیم انگار خودش را به عمد از جریان اخبار و رسانهها دور کرده تا راحتتر بیندیشد و یا اینکه مسیر تفکرش لابلای همه چیزهایی که در این هیاهو گیجمان میکند به هم نریزد. از دنیای اخبار و رسانهها، بیخبر است و در مسیر بازگشت از سرعین. خیلی کوتاه جواب میدهد و کلاً برای هر سوالی خیلی لزومی نمیبیند، پاسخی برایش بگوید. شاید هم بتوان گفت به ترفندهایی مختلف از او میتوان جواب گرفت. عباس کیارستمی پلان پایانی فیلم سینمایی جدید شهبازی "عیار ۱۴"را به درخواست خود او طراحی و كارگردانی كرده است. چرا از کیارستمی دعوت کردید که این کار را انجام بدهد؟ تدوین چه موقع آغاز میشود و چه زمانی فیلم کاملاً آماده نمایش خواهد شد؟ فکر میکنید این فیلم هم به اندازه "نفس عمیق" مورد توجه قرار میگیرد؟ وضعیت سینمای ایران در سال ۸۶ چطور بود؟ اما اتفاقهایی افتاده، مثلاً اینکه فیلم ضعیفی مثل اخراجیها پرفروشترین فیلم سال میشود و یا بسیاری فیلمها پروانه نمایش نگرفتند. یعنی شما این موضوع را رد میکنید که سلیقه فرهنگی مردم را مسوولان آن کشور تعیین میکنند؟ مهمترین اتفاق سینمایی سال ۸۶ از نظر شما چیست؟
مهمترین اتفاق سال ۸۶ ، فیلم ساختن خودم بود
اینقدر که رسانهها ازحضور عباس کیارستمی بر سر صحنه "عیار۱۴" به هیجان آمدهاند، برای خودش اینطور نیست.
عباس کیارستمی آمده بود به من سر بزند و سر فیلمبرداری هم بود. من از او خواهش کردم که پلان آخر را کارگردانی کند. به هرحال ما با هم دوستیم و ایشان هم قبول کردند.
صحنه ای است که یک وانت قرمز رنگ در برف حرکت میکند و کامبیز دیرباز هم در وانت نشسته است.
کار تدوین فیلم از چند روز دیگر آغاز میشود و فکر میکنم مراحل آمادهسازی فیلم برای نمایش تا شهریورماه سال آینده طول بکشد.
معلوم نیست. نمیتوانم پیشبینی کنم و نمیتوانم با قاطعیت بگویم که این فیلمم هم با استقبال مواجه شده و مورد توجه قرار میگیرد. اینطور هم نبوده که برای این فیلم بیشتر یا کمتر از "نفس عمیق" انرژی بگذارم.در همان حد و اندازه بوده است.
پرویز شهبازی در کنار محمدرضا فروتن- عکس از فارس
در حدی بود که خواسته شد. یعنی به همان اندازهای که سالن داشتیم و به همان اندازه که فیلم ساخته شد و به همان اندازه که اجازه نمایش دادند و به همان اندازه سانسورها، نظارتهای دوباره یا کمکهایی که شد. به نظرم سینما در سال ۸۶ تغییر محسوسی نداشت.
نمیدانم، من از این چیزها خبر ندارم. اما سینما رفتن مردم به طور کلی کم شده. چون سالن مناسب نیست. شرایط مناسبی هم برای فیلم دیدن نیست. اگر فیلمی هم مثل اخراجیها پرفروش میشود لابد مردم خوششان آمده است. قضیه همان ضربالمثل خلایق هرچه لایق است. مردم کار خودشان را میکنند. مثلاً تصمیم میگیرند یک کشور را بسازند یا یک دفعه تصمیم میگیرند کشوری را از بین ببرند. این قضیه همیشگی است. مردم یک توده بزرگاند که تحت اختیار هیچکس نیستند. اگر اختیارش دست من بود خوب بود. آنوقت به آها میگفتم که فقط فیلمهای خوب ببینند.
نه، ایرادی به مسوولان سینمایی وارد نیست. نمیتوان فکر کرد که نخ مردم دست مسوولان سینمایی است. بارها شده که فیلمهای خوب اکران شدهاند اما مردم سمت آنها نرفتهاند.
همه جا اینطور است. فیلمهای خیلی خوب ممکن است دیده نشوند و در عوض ممکن است فیلهای متوسط خوب بفروشند و یا فیلمهای بد هم فروش خوبی داشته باشند.
مهمترین اتفاق این است که خودم فیلم ساختم. و به جز آن دریافت جایزه بهترین بازیگر جشنواره برلین برای ناجی. به نظرم واقعاً این اتفاق خیلی خوب بود. چرا هم ندارد. کاملاً واضح و روشن است .
"عیار ۱۴" داستان مردی را روایت میکند که سالها قبل به زیرکی، خود را از مخمصهای رهانیده است و اکنون با بازگشت غریبهای به شهر کوچک محل سکونت خود، به دردسر افتاده است.
تهیهکنندگی این فیلم را پرویز شهبازی خود برعهده دارد و علی لقمانی بهعنوان فیلمبردار دومین همکاری خود را پس از «نفس عمیق» با او تجربه میکند.
محمدرضا فروتن، پوریا پورسرخ، مینا ساداتی و مهشید افشارزاده دیگر بازیگران اصلی این فیلم هستند







می روم از رفتن من شاد باش
از عذاب دیدنم آزاد باش
اگر چه تو زودتر از من می روی
آرزو دارم ولی عاشق شوی
آرزو دارم بفهمی درد را
تلخی برخوردهای سرد را












